blank

Grenzen verleggen betekent uit je comfortzone (daar is ie weer) komen. Uitdagingen aangaan en net iets verder gaan dan dat je comfortabel vindt. Je boekt resultaat, ziet er fitter uit, bouwt een betere conditie op of leert compleet nieuwe vaardigheden of denkwijzen en zo verleggen we telkens onze eigen grenzen. Dat maakt uit je comfortzone komen zo leuk en bevredigend!
Grenzen verleggen kan ook betekenen dat je toch dat gesprek met je manager aangaat omdat het inmiddels hoogtijd wordt voor die promotie of die collega vertellen dat ie niet zo fris ruikt. En ook al hoeft een grens verleggen niet altijd succesvol uit te pakken, toch kan het veel doen met je zelfvertrouwen. “Ik heb het toch maar gedaan!” of “toch trots op mezelf dat ik het gesprek ben aangegaan, zo eng was het eigenlijk niet!”

Maar hoe zit dat dan met het bewaken van persoonlijke grenzen? Daar hebben veel mensen enorm veel moeite mee. Bang wat anderen van je denken als je niet doet wat (je denkt) dat anderen van je verlangen. Die collega die te veel aandacht vraagt, een familielid die op je schuldgevoel werkt of die vriendin die geen respect voor je toont. Dan wordt er snel gezegd dat men je grenzen niet respecteert. Echter leg je deze verantwoordelijkheid dan bij anderen, buiten jezelf. Maar persoonlijke grenzen zijn precies dat: persoonlijk. Je kunt niet bepalen hoe iemand zou moeten zijn of hoe diegene je zou moeten behandelen. Je kunt alleen je eigen grenzen aangeven en bij jezelf blijven.

Vaak moet er een grens verlegd worden om je eigen grens duidelijk te maken. Communiceren. Vertellen dat je grens is bereikt en het niet prettig is voor jou. Helaas heb ik dat dit jaar al twee keer moeten doen door afscheid te nemen van klanten; en dus ook heb moeten communiceren dat mijn persoonlijke en zakelijke grenzen waren bereikt! Dat klinkt misschien heel vreemd.. een coach moet toch iedereen kunnen coachen?! Klopt! Maar betekent dat dan dat ik mijn persoonlijke grenzen en daarmee waarden en normen moet verleggen? Daar waar ik juist zo op hamer bij mijn klanten? Nee! Als jij in een persoonlijke situatie zit die niet gezond voor je is, waardoor je ontzettend veel pijn ervaart en er bewust voor kiest om over je eigen grenzen te blijven gaan, is dat jouw persoonlijke keuze. Daar hoef ik niks van te vinden. Als je mij echter verantwoordelijk houdt als enige en persoonlijke kartrekker van jouw gezondheid terwijl jij de handrem erop zet en dan boos wordt dat ik je pijn niet kan wegnemen, dan overschrijd je mijn grenzen. Dat doet mij pijn als coach. Ik kan maar zoveel in 1 of 2 uur PT per week. De overige 166 uren sta jezelf aan het roer. Als ik tot drie keer toe een afspraak met je plan en je komt iedere keer niet opdagen, overschrijd je ook een grens. Het is aan mij om dit aan te geven. En tuurlijk schrikken klanten zich dan de pleuris en gaan ze nog meer grenzen over uit boosheid. Ze verwachten dat je als coach alle shit accepteert en geen grenzen hebt. “Dat maakt je toch een coach?!” Het zal vast gelden voor het merendeel van de Personal Trainers, die het voor het geld doen en weinig compassie met andere mensen hebben en dit vooral een heel stoere business vinden. Ik doe dit werk vanuit een enorme passie om mensen daadwerkelijk te helpen. Ik help jou niet als jij wel wilt bepalen wat mijn grenzen zijn, maar zelf al je grenzen laat overschrijden. Het zou mij zelfs een slechte coach maken, het verkeerde voorbeeld geven. En nee, ik zal nu zeker niet pretenderen dat ik perfect ben, allesbehalve! Ik kan alleen niet meer dan mijn eigen grenzen aangeven en hier (proberen) een gesprek over te voeren.